Category: Furniture

Имам чувство дека сè почесто плаќаме за услуга, а добиваме импровизација. Импровизацијата стана стандард во речиси секоја услужна дејност.

Одиш на фризер, плаќаш 2000-3000 денари за фризура, па кога ќе се вратиш дома ја поправаш. Или одиш на шминкер, па потоа бришеш дел од шминката за да изгледаш поприродно.

Консултираш адвокат, банкар или сметководител за да не донесеш погрешна одлука, а потоа дополнително проверуваш и на интернет, разговараш со ChatGPT или бараш уште едно мислење. Не затоа што мислиш дека знаеш повеќе од нив, туку затоа што веќе премногу пати си бил разочаран. Не си сигурен дали навистина те сослушале и се потрудиле да го разберат твојот проблем.
А проблемот е што полека се навикнавме.

Полека ги намаливме очекувањата.

• Кога некој ќе задоцни два часа, велиме: „Добро е, барем дојде.“
• Кога ќе ни направат половично добра работа, велиме: „Ајде, можеше и полошо.“
• Кога ќе мораме сами да поправаме туѓи грешки, си велиме дека така функционираат работите кај нас.

И најопасното од сè – престанавме да очекуваме професионализам. Наместо да бараме подобра услуга, бараме некој што барем нема целосно да нè разочара.

Тоа најдобро се гледа токму во индустријата во која работам. Кога нарачуваме мебел по мерка, не очекуваме дека некој ќе ни предложи подобро решение. Не очекуваме дека ќе добиеме технички цртеж, дека некој ќе размисли како полесно ќе се отвора вратата, дали ќе има доволно простор за движење, дали ќе може утре нешто да се сервисира.

Не очекуваме ни некој да ни каже дека идејата што сме ја замислиле можеби не е најдобро решение.

Очекувањата ни се сведени на едно: само да го завршат и да не биде полошо отколку што замислувавме.

Добрата услуга не е луксуз.

Не е нешто за што треба да бидеме благодарни.

Таа е минимумот што треба да го добиеме кога плаќаме некого да си ја работи професијата.

Можеби првиот чекор кон подобри услуги не е да најдеме подобри мајстори. Можеби првиот чекор е повторно да почнеме да очекуваме повеќе. А и проблемот не е само во оние што ја даваат услугата. И ние, како клиенти, сме дел од приказната. Колку пати сме избрале поевтина понуда без да прашаме што всушност добиваме? Колку пати сме рекле: „Нема врска, тамам е“, иако знаевме дека не е тамам?

Ако добрата услуга денес изгледа како пријатно изненадување, тогаш нешто сериозно сме згрешиле како општество.

Ние во MINIMAL не сакаме да бидеме исклучок. Сакаме тоа повторно да стане правило.

Дали навистина треба да престанеме да зборуваме за вкусот само затоа што некој рекол De gustibus non est disputandum? Ако е така, тогаш зошто воопшто постојат архитектура, дизајн или уметност? Ако не разговараме за вкусот, тогаш за што да разговараме, дека тревата е зелена, а 2+2=4 !?

Токму вкусот, естетиката и критериумите за убавина се темите околу кои луѓето разменуваат идеи, учат едни од други и го развиваат сопствениот поглед кон светот.

За вкусовите не се дискутира! – е една од најзлоупотребените латински поговорки, која упорно ја користиме како штит против секоја критика или анализа.

Ако вкусот е целосно субјективен, тогаш зошто постојат принципи на архитектура, дизајн, музичка теорија или сликарство? Зошто генерации уметници, архитекти и дизајнери со векови барале правила што создаваат хармонија?

Како и во многу други области, така и во ентериерот, убавината не  е прашање само на лична желба. Вкусот можеби е личен, но добриот дизајн не е случајност. Всушност, целата историја на архитектурата, уметноста и дизајнот е една голема дискусија за вкусот. Vitruvius пишувал за пропорции, Leonardo da Vinci ги проучувал идеалните размери на човечкото тело. Le Corbusier развил систем на пропорции за архитектура. Да не се дискутирало за вкусот, овие идеи никогаш немало да се развијат.

Иако вкусот има лична, субјективна компонента, тој не е непроменлив. Напротив, расте и се развива заедно со човекот, зрее. Затоа во одреден период за нешто мислиш дека ти се допаѓа, па понатаму сфаќаш дека можеби и не. Не затоа што одеднаш сте станале друга личност, туку затоа што вашиот вкус созреал.

А вие што мислите? Дали вкусот е нешто со што се раѓаме, или нешто што го развиваме?

Без двоумење плаќаме 1000-2000 евра за телефон, што најверојатно ќе го смениме за две-три години, но кога треба да доплатиме 300 евра за поквалитетен мебел што ќе го користиме следните 20 години, одеднаш стануваме многу внимателни!?

Пред 15тина години, на почетокот на мојата кариера во мебелната индустрија, како тукушто дипломиран студент по дрвноиндустриски науки со голем елан за работа, имав еден колега кој велеше дека луѓето кај нас знаат да ценат коли, не мебел. Ја знаат и познаваат вредноста на автомобилите и за нив би платиле значителна сума на пари, во зависност од моделот и пакетот на опрема, но кога станува збор за мебел, гледаат да поминат само најевтино.

Мебелот (исто како и телефонот и автомобилот) е нешто што го гледаме и користиме секој ден. Креветот, наткасната, комодата – тие остануваат со нас многу подолго од повеќето телефони, телевизори или автомобили.

Можеби најинтересното прашање не е дали луѓето го ценат квалитетот, туку:

-Зошто толку лесно препознаваме вредност кај автомобилите и телефоните, а многу потешко кај мебелот?

-Дали затоа што ни е поважно како ќе нѐ видат другите надвор, а ретко кој ни гледа дома?

Навистина, автомобилот е статусен симбол и го гледаат сите. Телефонот го носиме со себе и секојдневно го покажуваме. Облеката, накитот, фризурата и ноктите кај жените, силиконите и ботоксот … Со овие работи често испраќаме порака на светот кои сме.

Дали инвестираме повеќе во работите што другите ги гледаат отколку во работите што ние сами ги користиме секој ден?

Квалитетниот мебел и добриот ентериер се потивки и невидливи за надворешниот свет. Дополнително, последиците од лош избор кај мебелот се појавуваат по неколку години негово користење. А имам впечаток и дека купувачите не се доволно информирани за материјалите и процесите на изработка.

Темата  е подлабока од што изгледа на прв поглед, но вреди да се размисли. Можеби проблемот не е што не го цениме квалитетот. Можеби едноставно повеќе ја цениме видливата вредност отколку секојдневната удобност.

А вие што мислите? Кои се вашите причини? Какви се вашите практики?